شمارهٔ ۳۲
دل سراپرده محبت اوستدیده آئینه دار طلعت اوست
سر و جانم فدای خاک رهشتن زارم برای خدمت اوست
تا «نُریدُ نَمُنّ» حق فرمودگردنم زیر بار منت اوست
همه کس بر طهارتش شاهدهمه عالم گواه عصمت اوست
جبرئیل امین در آن درگاهپردهدار حریم حرمت اوست
هر کسی را غمی و ما و غمشفکر هر کس به قدر همت اوست
فیض را بهره گر ز تقوی نیستسینهاش مخزن محبت اوست