شمارهٔ ۱۱۳
نماز شام غریبان چو گریه آغازمبه مویههای غریبانه قصه پردازم
به یاد مهدی هادی چنان بگریم زارکه راه و رسم فراق از جهان براندازم
من از دیار حبیبم نه از بلاد غریبمهیمنا به رفیقان خود رسان بازم
خدای را مددی ای رفیق ره تا منبه کوی مهدی هادی علم برافرازم
هوای منزل او آب زندگانی و منبه خاک آتش بیگانه سوزم و سازم
به کوی تو نتوانم به خویش ره بردنمگر به بال عنایت دهی تو پروازم
نه همدمی نه رفیقی نه مژدهٔ وصلیبنال فیض که جز ناله نیست دمسازم