غزل شمارهٔ ۹۵۸
سر خستگان نداری بگذار ما نیائیغم کشتگان نداری بمزار ما نیائی
تنم از غبار گردد بره گذارت افتدتو بگردی از ره خود بغبار ما نیائی
بغمی نیوده پا بست نشده زمامت از دستتو که بار غم نداری بقطار ما نیائی
ز خرابهٔ وفایم تو ز شهر بیوفائیز تو چون وفا نیاید بدیار ما نیائی
دلم از غم میانت شب و روز میگدازدنشویم تا چو موئی بکنار ما نیائی
نشود خرابهٔ دل ز عمارت تو آبادتو از این سرا برون رو تو بکار ما نیائی
چه شکایتست ای فیض که شنیده است هرگزکه کسی بیار گوید تو بکار ما نیائی