غزل شمارهٔ ۹۳۸
خوشا فال آن کو دوچارش شویخوشا حال آنکو نگارش شوی
خوش آن بیدلیرا که پرسش کنیخوش آن بی کسیرا که یارش شوی
خوش آشفتهایرا که آئی برشقرار دل بیقرارش شوی
شفا یابد آن دردمندی که توانیس دل سوگوارش شوی
خوشا روز آن عاشق زار، توشبی آئی و در کنارش شوی
چه بیخود شود از لب و چشم توتو هوش دل هوشیارش شوی
شوی گاه خورشید روز خوششگهی شمع شبهای تارش شوی
کند فیض چون جان بقربان تو راخوش آنکو تو شمع مزارش شوی
چه میآئی ایجان درین خاکدانخوشا حال تو گر نثارش شوی