غزل شمارهٔ ۹۲۱
ای که خواهی دل ما را به جفاها شکنینکنی هی نکنی هی نکنی هی نکنی
طاقت سنگ جفا، شیشه دل کی آردنزنی هی نزنی هی نزنی هی نزنی
نخل امّید تو کز وی چمن دل تازه استنکنی هی نکنی هی نکنی هی نکنی
ای که گفتی نکنم چارهٔ درد تو به نازبکنی هی بکنی هی بکنی هی بکنی
عهدها چون دل ما چند شکستیّ و دگرشکنی هی شکنی هی شکنی هی شکنی
دوست را از نظر خویش چرا بیجرمیفکنی هی فکنی هی فکنی هی فکنی
گفتی ای فیض من از عشق بتان دل بکنمنکنی هی نکنی هی نکنی هی نکنی