غزل شمارهٔ ۹۰۳
ای فدای غم جان تو کسیکه تو هم جانی و جانان کسی
تو بمانی دگران در گذرندهمهٔ خلق بقربان کسی
لمن الملک تو سوزد اغیارآتش قهر تو طوفان کسی
بفدای تو سر و سامان هاای سر هر کس و سامان کسی
هر چه جز تو همه کفر است و ضلالنیست جز عشق تو ایمان کسی
درد تو بس بودم در دل و جاندرد تو مایهٔ درمان کسی
روی بنمائی و گر ننمائیآن خویشی تونهای آن کسی
رحم کن رحم که بگداخت دلمدر غمت جان کسی جان کسی
فیض جان داد بجانان آخرقطره پیوست بعمان کسی