غزل شمارهٔ ۹۰۲
چه شود گر تو شوی جان کسیشبکی سر زده مهمان کسی
پیشت آرد ز دل و جان خانیبپذیری بکرم خوان کسی
دل و جان اردل و جان آرد پیشای فدای تو دل و جان کسی
همه جانها بفدای تو شودکه تو هم جانی و جانان کسی
گر ملامت کندم واعظ شهردل من نیست بفرمان کسی
سخنی رفت ز خوبی گفتمآیتی آمده در شأن کسی
ظلمت زلف تو کفر است و ضلالنور رخسار تو ایمان کسی
خال و خط تو و روی چو مهتآیت و سورت و قرآن کسی
میکند فیض نثارت چه شودبپذیری بکرم جان کسی