غزل شمارهٔ ۸۲۶
دل بعشق خدای یکتا دهقطرهای را راهی بدریا ده
تا نماند ز عاشقان اثریخاک مجنون بآب لیلی ده
جان فرهاد وقف شیرین آردل وامق بمهر عذرا ده
کنده تن ز پای جان بردارمست و شوریده سر بصحرا ده
ساقیا جرعهٔ خرد سوزیبمن رند بی سر و پا ده
صاف اگر نیست دردی بمن آرهستی از مستیم بیغما ده
زاهدانرا بهشت و حور و قصورعاشقان را بنزد خود جاده
دلم از فرقتت بجان آمدجان من یکدمک دلم واده
تا بسوزد ز تاب رخسارتفیض را دیدهٔ تماشا ده
زاهدا دل بده بقصهٔ عشقآهن کهنه را بحلوا ده
تا کی از هر هوا بتی سازیدل بعشق خدای یکتا ده