غزل شمارهٔ ۸۰۷
تن بی جانم و جانم توئی توسراپا کفر و ایمانم توئی تو
چو با خویشم نه سر دارم نه سامانچو با تو سر تو سامانم توئی تو
غم دل تنگی من هم منم منخوشیهای فراوانم توئی تو
ز خود سر تا بپا اندوه و دردمسرور سور و درمانم توئی تو
بکی بی برگ بی بر خار خشکمبرو برگ بهارانم توئی تو
گرسنه تشنه عریانم بخود منشراب و جامه و نانم توئی تو
منم فاسد توئی اصلاح فاسدمنم عصیان و غفرانم توئی تو
منم هر بد توئی هر نیک و نیکیکنم گر نیکی احسانم توئی تو
قبولم گر کنی یارد تو دانیاسیرم بنده سلطانم توئی تو
دل و جان هر دو در بند غم تستتوئی دلدار و جانانم توئی تو
ندارم بیتو جانی یا دلی منهم این من تو هم آنم توئی تو
بفریاد دل اشکستهام رسرحیم من تو رحمانم توئی تو
انینم از تو و بهر تو باشدغیاث جان لهفاتم توئی تو
حنینم از تو و سوی تو باشدتوئی حنان و منانم توئی تو
اگر فیضم توئی فیاض آن فیضو گر هم محسن احسانم توئی تو