غزل شمارهٔ ۷۳۳
ذرهٔ درد بر آن مایهٔ درمان بردنبه ز کوه حسناتست بمیزان بردن
ایستادن نفسی نزد مسیحا نفسیبه ز صد ساله نمازست بپایان بردن
یک طوافی بسر کوی ولی اللّهیبه ز صد حج قبولست بدیوان بردن
تا توانی اگر از غم دگران برهانیبه ز صد ناقه حمراء بقربان بردن
بردن غم ز دل خسته دلی در میزانبه ز صوم رمضانست بشعبان بردن
یکجو از دوش مدین دینی اگر برداریبه ز صد خرمن طاعات بدیان بردن
به ز آزادی صد بندهٔ فرمان بردارحاجت مؤمن محتاج باحسان بردن
دست افتاده بگیری ز زمین برخیزدبه ز شبخیزی و شاباش ز یاران بردن
نفس خود را شکنی تا که اسیر تو شودبه زاشکستن کفار و اسیران بردن
خواهی ار جان بسلامت ببری تن در رهخدمتش را ندهی تن نتوان جان بردن
سر تسلیم بنه هرچه بگوید بشنواز خداوند اشارت ز تو فرمان بردن
دل بدست آر ز صاحبدل و جان از جانبخشگل و تن را نتوان فیض بجانان بردن