غزل شمارهٔ ۶۷
بیمار زارم انت الطبیب درد تو دارم انت الحبیب
از تست دردم گرد تو گردم درمان من کن انت الطبیب
بر تو عیانست سوز نهانم بر سر و اعلان انت الرقیب
هر سو کنم رو باشی تو آن سو با هر من و او انت القریب
آمد رهی شیء للهی بهر بهی انت المجیب
آمد بر تو خاک در تو باجرم بی حد انت الحسیب
هم چشم گریان هم دل پشیمانترسان و لرزان انت المهیب
فیضست و عجزی بر درگه تو یا قابل التوب یا استثیب
اغفر ذنوبی و استر عیوبی انی انیب یا مستجیب