غزل شمارهٔ ۶۶۰
بینم چو جمال یار مدهوش شومیادش چو کنم ز خود فراموش شوم
چون روی نماید همگی چشم شومچون در سخن آید همه تن گوش شوم
از دور آید برش سراسیمه دومنزدیک من آید همه آغوش شوم
آید بکنارم ز میان بر خیزمگیرد ببرم چو تنگ از هوش شوم
لب بر لب من نهد شوم مست و خرابگر بوسه دهد ز ذوق بیهوش شوم
ساغر دهدم شوم ز سر تا پا لبگوید چو بنوش جملگی نوش شوم
آشفته کند زلف و گشاید گیسوسر مست و خراب و واله از بوش شوم
خواهد دل و جان شوم سراپا دل و جانخدمت خواهد همه تن و توش شوم
بهر طوفش شوم سراپا گردانیاری اگرش بود همه روش شوم
گیسو چو کمند و زلف چون دام کندصید زلف و اسیر گیسوش شوم
گوید چو بیا شوم ز سر تا پا سرغلطان غلطان چو گوی واسوش شوم
گر تیغ کشد شوم سراسر گردنتا کشته شوم خاک سر کوش شوم
تیر اندازد شوم سراپای هدفوانگه قربان دست و بازوش شوم
چوگان چو بدست گیرد و تازد رخشدر عرصه میدان شوم و گوش شوم
در دیگ جفا و محنتم گر بپزداز سر تا پای جملگی جوش شوم
گر لعل شکر بار بگفتار آردچون فیض شکر کشم و خاموش شوم