غزل شمارهٔ ۶۲۹
ای ز الطاف تو شیرین کاممتهی از باده مگردان جامم
چون در خانه برویم بستیماه رویت بنما از بامم
ای که نامت بودم ورد زبانچه شود گر تو بپرسی نامم
من که پیوسته ثناگوی توامسزد ارگاه دهی دشنامم
دلبرا چارهٔ آموز مراتا بکی زهر غمت آشامم
مردم از غصه و کارم نگشودسوختم ز آتش عشق و خامم
کام فیض از لب خود شیرین کنای ز الطاف تو شیرین کامم