غزل شمارهٔ ۶۱۲
ز تو ای گشاد دلها همه کار بسته دارمز تو ای دواء و درمان دل و جان خسته دارم
بامید آنکه شاید بهوای تو ببندمهمه تار و پود خود را ز جهان گسسته دارم
نه نگاه نیم مستت دل من بجا گذاردنه ز بند شست زلفت سر موی رسته دارم
همه رنج و محنت و غم همه درد و سوز و ماتمسپه بلای عشقت بدلم نشسته دارم
بتو بستهام دلی را که شکسته است صد جابپذیر عذرم ای جان که شکسته بسته دارم
بشکیب تا بسوزد دل و جان در آتش اودل و جان چسودای فیض که ز غیر رسته دارم