غزل شمارهٔ ۶۰۷
من و عشق و مستی عشق بجز این هنر ندارمبجز این هنر چه باشد که ز خود خبر ندارم
بود از سر وصالش دل و فتنه جمالشمن و کنجی و خیالش سر شور و شر ندارم
ز در تو کی کشم پا مگر آنکه سر ببازمز تو کام تا نیابم ز تو دست برندارم
به میان اشک غرقم چو صدف به بحر لیکنچو تو در برم نباشی تُهیاَم گهر ندارم
شجری ز باغ عشقم غم و ناله شاخ و برگمچو تو در برم نباشی عبثم ثمر ندارم
ز تو چون جدا شوم من تو بگو کجا شوم منبه خدا که هیچ راهی به کسی دگر ندارم
نکنم حدیث از غیر ببُرم ز شر و از خیرچو مرا غم تو باشد غم خیر و شر ندارم
خوش آنکه به عشق تو گرفتار بمیرمبیدار درین منزل خونخوار بمیرم
زین خوابگه بیخبران زنده برآیمواقف ز سراپردهٔ اسرار بمیرم
مستغرق دیدار شده در بر جانانآسوده ز اقرار و ز انکار بمیرم
در سر هوس ساقی و در دست می لعلدر پای خم و خانهٔ خمار بمیرم
کاری چو به از خدمت معشوقه و میْ نیستساقی مددی کن که درین کار بمیرم
بشتاب و بده یک دو سه ساغر ز پی هممپسند که در میکده هشیار بمیرم
خونین جگر و خسته دل و محنت هجرانجانا تو پسندی که چنین زار بمیرم
آن یار به کس رخ ننماید چه توان کردبگذار که در حسرت دیدار بمیرم
گفتار خود ای فیض به کردار بیارامگذار که در زُخرُف گفتار بمیرم