غزل شمارهٔ ۶۰۶
من تاب فراق تو ندارمنقش تو بسینه مینگارم
باشد روزی رخت به بینمتا جان بلقای تو سپارم
شد در رگ و ریشه تیر عشقتاز هم بگسست پود و تارم
از بادهٔ آن دو چشم مستتگه سر خوش و گاه در خمارم
وز بوی دو زلف عنبرینتآشفته و مست و بیقرارم
وز لعل لب شکر فروشتتلخ است مذاق انتظارم
جز وصل تو مقصدی ندارمجز یاد تو مونسی ندارم
دیریست که در سر من این هستکاندر قدم تو جان سپارم
لطفی لطفی که سوخت جانمرحمی رحمی که سخت زارم
باران کرم ببار بر فیضآبی آور بروی کارم