غزل شمارهٔ ۵۹۴
من ببوی خوش تو دلشادمور نه از خود گرهی بر بادم
شوم از خویش بهر لحظه خرابکند آن لطف خفی آبادم
بی نسیمت بردم باد صبالطف کن تا ننهی بر بادم
ای خوش آندم که مرا یاد کنیای که یکدم نروی از یادم
لطف پنهان ز دلم باز مگیرکه درین لطف نهانی زادم
لطف تو گر نبود با غم توقهر این غم بکند بنیادم
نرسی گر تو بفریاد دلماز فلک هم گذرد فریادم
بیستون غمت و تیشهٔ صبرکه تو شیرینی و من فرهادم
کمر بندگیت بست چو فیضاز غم هر دو جهان آزادم