غزل شمارهٔ ۵۷۰
هر رنج که میرسد بجانماز خود رسدم اگر بدانم
از هیچکسم شکایتی نیستاز خویش بخویش در فغانم
بر من ازمن غمست و محنتاز بود و نبود خود بجانم
درد دل من ز غیر من نیستخود درد دل و بلای جانم
خود سد ره سلوک خویشمخارم که بپای خود نهادم
خار پای خودم که با خودیک گام شدن نمیتوانم
بار دوش خودم که بر خودپیوسته چو با خودم گرانم
از خویش اگر خلاص گردمآن کو در وهم ناید آنم
چون فیض ز خویش اگر رهیدمفرمان ده هفت آسمانم