غزل شمارهٔ ۵۳۴
جان منزل جانان عشق دل عرصه جولان عشقتن زخمی چوکان عشق سر گوش در میدان عشق
عشق است در عالم علم عشقست شاه و محتشمشی لله دلها نگر بر درگه سلطان عشق
همطالب و مطلوبعشق همراغب و مرغوب عشقخواهنده ومحبوب عشق عشق است همخواهان عشق
همقاصد و مقصود عشق هم واجد و موجود عشقهم عابد و معبود عشق عشق است سرگردان عشق
هم شادی و هم غم بود هم سور و هم ماتم بودعشق است اصل دردها عشق است هم درمان عشق
عشق است مایه درد و غم عشق است تخم هر المهم سینها بریان عشق هم دیدها گریان عشق
هممایه شادی است عشق هم خط آزادیست عشقهم گردن گردنکشان در حکم و در فرمان عشق
بس یونس روشن دلی کورا نهنگ عشق خوردبس یوسف گل پیرهن در چاه در زندان عشق
دلرا سزا جزعشق نیست جانرا جزا جزعشق نیستراحتفزا جز عشق نیست من بندهٔ احسان عشق
جنت بود بستان عشق دوزخ بود زندان عشقآن پرتوی از نوی عشق وین دودی از نیران عشق
بر خوان غم میهمان منم زان میخورم خون جگرخون جگر سازد غذا هرکس که شد مهمان عشق
بر عشق بستم خویش را بر خویش بستم عشق راتا عشق باشد زان من من نیز باشم زان عشق
عشق است او را راهبر از عشق کی باشد مفرعشقست دلها را مقر جانهاست هم قربان عشق
تا باشدم جان در بدن از عشق میگویم سخنعشق است جان جان من ای من بلا گردان عشق
ای فیض فیض از عشق جوی تا میتوان از عشق گویاز جان و از دل دست شوی شو واله و حیران عشق