غزل شمارهٔ ۵۱۳
بر سر خستهات بیا دم نزعتا ترا سر نهم بپا دم نزع
تا که جانرا بپایت افشانمقدمی رنجه کن بیا دم نزع
زندگی را ز سر دگر گیرمپرسشی گر کنی مرا دم نزع
آرزوی دل آن بود ای جانکه به بینم رخ ترا دم نزع
نفس باز پس به پیشت اگربسپارم خوشا خوشا دم نزع
پیشتر آئی ار دمی خوشترکه ندارد اثر دوا دم نزع
تا نفس هست ذکر دوست کنمفیض در خدمتست تا دم نزع