غزل شمارهٔ ۳۳۷
خوشا آنان که ترک کام کردندبه کام عار ننک از نام کردند
بخلوت انس با جانان گرفتندبعزلت خویش را گمنام کردند
بشوق طاعت و ذوق عبادتشراب معرفت در جام کردند
ز بهر صید معنی دانهٔ ذکرفکندند و ز فکرش دام کردند
بحق بستند چشم و گوش و دل رامحبت را بعرفان رام کردند
بحق پرداختند از خلق رستندبشغل خاص ترک عام کردند
نظر را وقف کار دل نمودندبجان این کار را اتمام کردند
ز دنیا و غم دنیا گذشتندمهم آخرت انجام کردند
کشیده دست از آسایش تنبمحنت همچو فیض آرام کردند