غزل شمارهٔ ۲۹۵
دلم بس نیست ماوای تو باشدبیا تا دیده هم جای تو باشد
خوشا چشم نکوبختی که درویجمال عالم آرای تو باشد
خوش آن سر مست عشق لاابالیکه مدهوش تماشای تو باشد
خوش آن شیرین سخنهای شکرریزکه از لعل شکر خای تو باشد
نمک دارد سخن زان لعل شیرینبده دشنامی ار رأی تو باشد
دل مخمور من بیمار آنستکه مست چشم شهلای تو باشد
خوشا آندم که جان بپذیری ای فیضسرش آنگاه در پای تو باشد