غزل شمارهٔ ۲۵۵
خبر شوق مرا هر که به یاران ببرد چه مضاعف حسنانی که بمیزان ببرد
سیآتش حسنات آید و دردش درمان خبر مرگ مرا هر که بدرمان ببرد
چه دعاها کنمش گر خبری باز آرد از دل من غم و اندوه فراوان ببرد
مژدهٔ وصل گر آرد بسوی من پیکی چه ثوابی که بپاداش بدیوان ببرد
یک عنایت که از آنان برساند هی های چه دعاها چه ثناها که از اینان ببرد
گر طوافی بکند ان سر کو را از منببرد اجر چهل حج که بپایان ببرد
اجر صد حج ببرد گر غم من عرض کندقصه رنج مرا سوی طبیبان ببرد
قصه غصه دوری چو بخواند یک یکتا چو قاصد خبر آرد به عوض جان ببرد
دل و جان هر دو به مکتوب دهم تا مکتوبدل به دلدار دهد جان بر جانان ببرد
قاصدی کو که غمم را بتواند بر داشتسیل اشکم مگر این کوه به پایان ببرد
آتش هجر کزآن جان و دلم میسوزدکه تواندشرری را به نشان زان ببرد
آهی ار سر دهم از سینه بسوزد دوزخرخصت دیده دهم قلزم و عمان ببرد
مگر این آتش هجران به تنم در گیردباد خاکم بسر کوی عزیران ببرد
فیض را شوق عزیزان جهان باقیستکیست کز وی خبری جانب ایشان ببرد