غزل شمارهٔ ۲۴۶
غمی هست در دل که گفتن نداردشنفتن ندارد نهفتن ندارد
چو گفتن ندارد غم دل چگویمچگویم غم دل که گفتن ندارد
نهفتن ندارد غم دل چه پوشمچه پوشم غم دل نهفتن ندارد
شنفتن ندارد غم دل چه پرسیچه پرسی غم دل شنفتن ندارد
دلم چون غبار از تو دارد چه روبمچه روبم غباری که رفتن ندارد
شکفتن ندارد دلی کز تو گیرددلی کز تو گیرد شکفتن ندارد
چه خوابی بچشمم نیاید چه خسبمچه خسبم که این دیده خفتن ندارد
ز درد نهان لب فروبند ای فیضفرو بند لب را که گفتن ندارد