غزل شمارهٔ ۲۲۳
تن در بلای عشق دهم هر چه باد بادسر در قفای عشق نهم هر چه باد باد
گاهی دل شکسته من، عشق کهربااین که به کهربا بدهم هر چه باد باد
چون در هوای او تن من ذره ذره رفتجان هم بمهر دوست دهم هر چه باد باد
خود را باو سپارم و تسلیم وی شومچون عشق گشت پادشهم هر چه باد باد
از جذب شور عشق بیک حمله از دوکوناندر فضای دوست جهم هر چه باد باد
در عشق دوست چون قدمم استوار شدسر در رهش بباد دهم هر چه باد باد
دل بر کنم چو فیض ز بود و نبود خویشاز ننگ این وجود رهم هر چه باد باد