غزل شمارهٔ ۲۲۲
ز خویش دست نداریم هرچه بادا بادسری ز پوست بر آریم هرچه بادا باد
اگر چه تخم محبت بلا ببار آردببوم سینه بکاریم هرچه بادا باد
گذر کنیم ز جان و جهان بدوست رسیمز پوست مغز بر آریم هرچه بادا باد
رهی که دیدهوران پر خطر نشان دادندبدیده ما بسپاریم هرچه بادا باد
اگر چه گریهٔ ما را نمیخرند بهیچز دیده اشک بباریم هرچه بادا باد
اگر چه قابل عزت نهایم از ره عجزبر آستانش بزاریم هرچه بادا باد
بقصد دشمن پنهان خویشتن دستیز آستین بدر آریم هرچه بادا باد
کنیم محو ز خود نقش خود نگار نگاربلوح سینه نگاریم هرچه بادا باد
چو فیض بر سر خاک اوفتیم پیش از مرگعزای خویش بداریم هرچه بادا باد