بخش ۱ - آغاز کتاب
به نام خداوندِ جان و خردکز این برتر، اندیشه، بر نگذرد
خداوندِ نام و خداوندِ جایخداوندِ روزیدِهِ رهنمای
خداوندِ کیوان و گَردانسپهرفروزندهٔ ماه و ناهید و مِهر
ز نام و نشان و گمان، برتر استنگارندهٔ بَرشدهپیکر است
به بینندگان، آفریننده رانبینی، مرنجان دو بیننده را
نیابد بِدو، نیز، اندیشه، راهکه او برتر از نام و از جایگاه
سخن، هر چه زین گوهران، بُگذردنیابد، بِدو راه، جان و خرد
خرد، گر سخن، برگزیند همیهمان را گزیند که بیند همی
ستودن، نداند کس او را، چو هستمیانْ بندگی را، ببایدْت بست
خرد را و جان را همیسَنجد، اویدر اندیشهٔ سَخته کِی گُنجد اوی؟
بدین آلتِ رای و جان و زبانستود آفریننده را، کِی توان؟
به هستیش، باید که، خستو شویز گفتار بیکار، یکسو، شوی
پرستنده باشی و جوینده راهبه ژرفی، به فرمانْش، کردن نگاه
توانا بُوَد هر که دانا بُوَدز دانش، دل پیر، بُرنا بود
از این پرده برتر سخنگاه نیستز هستی مر اندیشه را راه نیست