گنج

شمارهٔ ۹۱

۲ بیت
ای گل شده بی‌رخ نکویت بدناموز شرم لب تو باده گردیده حرام
ابروی ترا هلال گفتم، مه نوبالید به خود چنانکه شد ماه تمام