گنج

شمارهٔ ۱۵۲

۲ بیت
ای آنکه به چهره کمتر از باغ نییدر دل سیهی چو لالهٔ داغ نیی
از جستن صیدی چون من از بند غمتداغم من و داغم که چرا داغ نیی