شمارهٔ ۱۲ - شاید خطاب به قاضی سعید باشد

۸ بیت

ای آنکه هر دم از نگه دلنواز خویشجان دگر به قالب حسرت روان کنی

بر لب چو نوبهار تبسّم کنی سبیلرخسار آز را چو رخ گلستان کنی

جوهرنما کند چو غضب تیغ ابروتگلزار رنگ چهرة گل را خزان کنی

با دشمنان درآیی چون بوی گل به خاروز دوستان چو باد صبا سر گران کنی

من خود نگویم اینکه در اطوار دوستیبا غیر چون نشینی و با من چه‌سان کنی؟

لیکن دو بیت بر تو ز نظم یگانه‌ایخوانم بآن امید که شاید روان کنی

دارم وصیّتی به تو ای دشمن دلمخواهم غلط کنی تو و گوشی به آن کنی

مفروش دوست بر سر بازار دشمنانترسم درین معامله آخر زیان کنی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ احساسات عشق و دوستی است. شاعر به معشوق خود نگاهی دلنواز داشته و از او می‌خواهد که به جای دلشکستن و حسرت، لبخند بزند و مانند بهار زندگی را زنده کند. او احساس می‌کند که وجود معشوقش مانند گلستانی است که گل‌ها را می‌آفریند و در عین حال می‌تواند سبب افسردگی و حسرت نیز باشد. شاعر به دوستی و وفاداری اشاره می‌کند و هشدار می‌دهد که نباید به دشمنان اعتماد کند، زیرا این کار ممکن است به ضررشان تمام شود. در نهایت، او وصیتی به معشوق دارد که باید به آن توجه کند و از روابط مخرب دوری کند.