شمارهٔ ۷۰۸
دلم خوشست اگر شکوهگر دعا بنویسیکه هر چه تو بنویسی بمدعّا بنویسی
چو شکوة تو بهست از دعای هر که بجز تستچه لازمست که زحمت کشی دعا بنویسی
هزار ساله وفای مرا بسست که گاهیکنی وفا و مرا نام بیوفا بنویسی
تراست خامة جادو زبان عجیب نباشداگر شکایت بیجای من بجا بنویسی
تو گر شمایل خوبی رقم کنی بتوانیکه هم کرشمه نگاری و هم ادا بنویسی
کتاب درد دلم مشکلست و مشکل مشکلاگر تو گوش کنی تا بَرو چهها بنویسی
از آن به من ننویسی تو نکتهای که مباداخدا نخواسته درد مرا دوا بنویسی
امید هست که تحریک لطف گوشة چشمیکند اشاره که از بهر من شفا بنویسی
مروّتی که تو داری عجب ز خویش نداریکه خون بریزی و آنگاه خونبها بنویسی!
ترا که شیوة اخلاصم از قدیم عیانستبغیر شکوة بیجا بمن چرا بنویسی؟
قبول کردهام ای دوست جرمها که نکردممگر تو هم خط بطلان ما مضی بنویسی
عجب ز طالع فیّاض ناامید ندارمکه در کتابت دشنام او دعا بنویسی