شمارهٔ ۶۴۷

۶ بیت

اسکندرم دستور من عقل هنر فرسود منآیینة اسکندری جان غبارآلود من

تا کی نهد بر آتشم چون عود و من دم در کشمترسم بگیرد چرخ را یک باره آه و دود من

تا از غبار کوی او آرایش خود کرده‌امخورشید حسرت می‌برد بر روی گردآلود من

دلّاک هستی نرخ من چندان که می‌گیرد بلندعشق تو یکسان می‌خرد بود من و نابود من

رامند وحش و طیر اگر بر صوت داودی چرارم می‌کند وحشیّ من از نغمة داود من!

عشقست و در عالم همین بیتابی و بی‌طاقتیطاقت، زیان گر می‌شود در عاشقی‌ها، وسد من

خلاصه

هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر به درد و رنج عشق و جدایی می‌پردازد. او از ناز و بی‌توجهی معشوق سخن می‌گوید که گرچه همیشه از او دوری کرده و می‌گریزد، اما گاهی درد دل او را می‌شنود. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که نمی‌داند آیا به خاطر سختی‌ها و گزندهایی که از معشوق دیده است، دچار رنج و عذاب است یا نه. وی همچنین به احساس حسرت و غم عمیقش اشاره دارد و می‌گوید که دردی که از عشق کشیده است، شاید در روز قیامت به صورت خون شهید نمایان شود. در پایان هم، او بر این باور است که اگر معشوقی با او در این دنیا نزاع داشته باشد، همه چیز از او و شخصیت خود او است.