شمارهٔ ۶۴۱

۵ بیت

می‌شد از طَرة او کام دل آسان دیدنمی‌توانستی اگر خواب پریشان دیدن

ما گذشتیم ز فکر سر و سامان چه کنیمنتوان زلف ترا بی سرو سامان دیدن!

زده‌ای دستة گل بر سرو داغم چه کنمبار بر خاطر دستار تو نتوان دیدن

غم ایّام چه بودی همه با من بودیکه پریشان بودن به که پریشان دیدن

پاک شو از همه خواهش که توانی فیّاضهر چه خواهی همه در آینة جان دیدن

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از معشوق خود می‌خواهد که پرده‌ها را کنار بزند و در جلوه‌اش ظاهر شود تا بتواند حسرت و دلتنگی خود را فراموش کند. او احساس می‌کند که حضور معشوقش می‌تواند بلای حسرتش را درمان کند و بر غم خود چیره شود. شاعر به طور خاص اشاره می‌کند که اگر معشوقش را از نظر دور کند، او به خاک و فراموشی می‌رود، ولی از او می‌خواهد که با حضورش ارزش و اعتبار او را دوباره زنده کند. در آخر، او از صبرش سخن می‌گوید و نشان می‌دهد که در درون خود احساس ناامیدی و بی‌قراری دارد و امیدوار است که معشوقش به او توجه کند.