شمارهٔ ۵۸

۹ بیت

بیا ساقیّ و آتش در زن این زهد ریائی راچو زاهد تا به کی سازم بت خود پارسایی را

به کاه عشق کوهی برنیاید، زور بازو بینکه چون با ناتوانی می‌کند خیبر گشایی را!

سبک پروازتر در اوج همّت هر که فارغ‌تربه جای بال و پر دارند مردان بی‌نوایی را

به لاف دانش از کشف حقایق عقل می‌نازدگلی بر سر به است از صد گلستان روستایی را

به استغنا ز مردم دست‌مزد عشوه می‌خواهدبه نام پادشاهی می‌کند زاهد گدایی را

نجات عشق در سرگشتگی باشد نمی‌دانددرین دریا به جز باد مخالف ناخدایی را

به تن بی‌جاست نام آدمیّت،‌کار جان داردزنی آوازه و باشد نَفَس در رنج نایی را

ترا گر شیوه غیر از بندگی باشد خدا داندکه بر ذات تو تهمت می‌توان کردن خدایی را

نزاکت چون شکر فیّاض جوشد از نی کلکمرسانیدم به جای نازکی نازک‌ادایی را

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از ساقی می‌خواهد که شعله‌ای از عشق در دل زهاد ریایی بزند و به نقد زهد ظاهری می‌پردازد. او اشاره می‌کند که عشق اقوام ناتوان را نیز به پیروزی می‌رساند و می‌گوید که انسان‌هایی که آزادتر و بی‌نیازتر هستند، از همت بلندی برخوردارند. شاعر به انتقاد از افرادی می‌پردازد که به دانش ظاهری می‌بالند و می‌فرماید که انسانیت به باطن و عشق واقعی بستگی دارد. در پایان، او تأکید می‌کند که هر کسی اگر غیر از بندگی خداوند عمل کند، در واقع خود را به طعنه و تهمت زدن متهم کرده است.