شمارهٔ ۴۸۷

۷ بیت

ای به درگاه تو واله هم عوام و هم خواصگشته با تشریف گرد بارگاهت عام و خاص

در نفس از لاف مهرت صبح ابیض را اثردر کف از خاک درت کبریت احمر را خواص

لطف عامت را نه فرقی در میان نیک و بدهم ذهب فیض از درت در یوزه دارد هم رصاص

پاسبانت را نه رو در کار باشد نه ریاخاکساران رابرت بیش از عزیزان اختصاص

تربیت یکدست دارد رحمتت بر خاص و عامنیست در خلوتگه بار تو رسم عام و خاص

بسمل تیغ ترا بر خون خود باشد دیتکشتة تیغ ترا بر خویشتن باشد قصاص

در دلت فیّاض مشکل گر بود بویی ز عشقمطلبت زین گفتگوها نیست غیر از اقتصاص