شمارهٔ ۴۴۱
ازین غیرت مرا آه از دل ناشاد میرویدکه در گلشن به یاد سرو او شمشاد میروید
بیا در بیستون و صورت شیرین تماشا کنکه حسن آنجا ز آب تیشة فرهاد میروید
خوشا بوم و بر کوی محبّت کز زمین آنجاهمه جان حزین و خاطر ناشاد میروید
بجان سختی دل از چنگ غمش نتوان به در بردنگیاه مهر او چون جوهر از فوولاد میروید
سری از طوق قمری تا برون کردم عجب دارمکه در گلشن چرا سرو از زمین آزاد میروید!
به دل هر گه خیال ناوک مژگان او کردمبه هر مو از تن من خنجر جلّاد میروید
وصال یار خواهی نازکی از سر بنه فیّاضبرو کاین سبزه از بوم و بر بیداد میروید