شمارهٔ ۳۶۶

۷ بیت

دل مست خواب غفلت و، کس نیست بیدارش کندنیشی سیه مارِ اجل ترسم که در کارش کند

راهی است ناهموار و من با پای چوبی گام زنسیل سرشک کوهکن خواهم که هموارش کند

فرهاد مسکین را به جان باری است کوه بیکرانهم تیشه زین بار گران شاید سبکبارش کند

ای سینه تا کی روز و شب سوزی نفس در تاب و تباین دل که او دارد عجب کاین ناله‌ها کارش کند

قاصد پیامی زان دهن هرگز نیارد سوی مناز بس که آن شیرین دهن مدهوش گفتارش کند

چشم تو در خوابست خوش از ناز و ترسم گِرد رخآواز پای مور خط از خواب بیدارش کند

فیّاض اگر گیرد ز کس درسی به غیر از درس عشقناخوانده از یادش رود هر چند تکرارش کند

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عاشقانه و پشیمانی شاعر می‌پردازد. شاعر به عقل خود اشاره می‌کند که کمتر بر حسن تدبیرش تمرکز دارد و از وضعیت ویران کننده‌ای که در آن قرار دارد، گلایه می‌کند. او به نوعی از تسخیر دیوانگی و شیفتگی برای معشوق صحبت می‌کند و به امید رسیدن به آب زندگی و آرامش در دل خود، در جستجوی معنا و تعبیر است. شاعر به تیر محبت و زنجیر عشق اشاره می‌کند و از درد و بیماری ناشی از عشق می‌گوید که نه در وصال و نه در فراق درمانی ندارد. او همچنان به یاد معشوق و تاثیرات عشق بر زندگی‌اش می‌افتد و در نهایت از دام فریب رهایی یافته، اما همچنان در پی رسیدن به سرنوشتی بهتر و شیرین‌تر است. به‌طور کلی، شعر دربردارنده‌ی احساس عمیق و پیچیده شاعر نسبت به عشق، رنج و جستجوی معنا است.