شمارهٔ ۳۰۸

۷ بیت

ویرانه دلی دان که محبّت نپذیردآباد خرابی که عمارت نپذیرد

ذوقی ندهد دل که غم عشق نداردپژمرده چو شد غنچه طراوت نپذیرد

هر سنگ که از جنس دل تست به سختیسازند گرش آینه صورت نپذیرد

گر نگذرمت هیچ به خاطر چه شکایتآیینة خورشید کدورت نپذیرد

تأثیر مجو از نفس سرد ریاییکاین نالة بی‌درد سرایت نپذیرد

از زهد و ریاضت چه اثر طینت بد راذات نجس العین طهارت نپذیرد

فیّاض بکش دست غم از تربیت دلکاین شوره زمین هیچ عمارت نپذیرد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به حزن و اندوه ناشی از دوری معشوق اشاره دارد. شاعر شب را به خاطر جدایی از محبوب، پر از غم می‌بیند و صداهای ناراحت‌کننده‌ای مانند جغد را نمادی از بی‌تابی خود می‌داند. او توصیف می‌کند که عشق به حدی شدید است که حسادت دلبران دیگر نیز در آن موج می‌زند و به شعله‌ور شدن دل او می‌انجامد. دل او از یاد لب لعل معشوق می‌تپد و از آتش عشق رنج می‌برد. همچنین، شاعر به نوبهار و گریه‌های بی‌پاسخ خود اشاره می‌کند و در انتها از بی‌تابی‌اش در گفتگو با محبوب می‌گوید که لبخند او بر درد او افزوده و حسرتش را دوچندان کرده است.