شمارهٔ ۲۴۱

۵ بیت

ز استغنا خیالش را به ما پروا نمی‌افتدنگاهش پرتو خور گر بود بر ما نمی‌افتد

مه رویش گهی تاب از غضب دارد گه از بادهبه گلزار جمال او گل از گل وانمی‌افتد

اگر سررشتة کار اسیران بلا نبودسر زلف درازت این چنین در پا نمی‌افتد

چنان هنگامة بازارِ دامن‌گیریش گرمستکه نوبت در قیامت هم به دست ما نمی‌افتد

نرنجی گر نگاهش بر رقیبان می‌فتد فیّاضکه تیر خردسالان متّصل یک جا نمی‌افتد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به شدت احساسات و عشق خود را بیان می‌کند. او می‌گوید که در تنگی و درد عاطفی‌اش، هیچ‌کس نمی‌تواند او را درک کند. زیبایی و جذابیت محبوبش آن‌قدر زیاد است که هیچ چیزی نمی‌تواند آن را محدود کند. همچنین، او احساس می‌کند که عشقش به محبوب، او را به حدی تحت فشار قرار داده که حتی گریه کردن برایش دشوار است. در نهایت، او به عشق و آرزوی خود می‌پردازد و می‌گوید که حتی اگر بخواهد به خاطر عشقش جان بدهد، این احساس در هیچ محدودیتی نمی‌گنجد.