شمارهٔ ۲۰۳

۶ بیت

کسی چون خرد دستگاهی نداشتبه سرّ قَدَر لیک راهی نداشت

گنه می‌پسندند از آدمیوگرنه فرشته گناهی نداشت

جمال ازل پیش از ایجاد عشقشهی بود اما سپاهی نداشت

گناه اسیران به دیوان حشرچو زلف بتان عذرخواهی نداشت

نگردید تا آه عاشق بلندسپهر برین تکیه‌گاهی نداشت

ز فرماندهان غیر سلطان عشقکسی همچو دل بارگاهی نداشت

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات احساسات عمیق خود را نسبت به عشق و دردهای ناشی از آن بیان می‌کند. او از غم و حسرتی که در دل دارد سخن می‌گوید و در عین حال به سرنوشتش که در عشق ناکام مانده، اشاره می‌کند. عشق او به معشوقش به او آرامش نمی‌دهد و به جای دوایی برای دردها، تنها حسرت را به جا می‌گذارد. او بیان می‌کند که با وجود نداشتن وصال، همچنان در حسرت آن مانده است و دردی که در دل دارد مانند یک زخم مغفله است. شاعر به شدت تحت تأثیر زیبایی و غیرت معشوقش قرار دارد و می‌گوید که این عشق او را به نابودی نزدیک کرده و هیچ نشانه‌ای از صبر و شکیبایی برایش باقی نگذاشته است. در نهایت، این اشعار نشان‌دهندهٔ یک عشق عمیق و پر از درد و حسرت است.