شمارهٔ ۱۴۲
ز عکس زلف تو آیینه سنبلستانستبه وصف روی تو بلبل هزار دستانست
به نخل قد تو کردیم سرو را نسبتبدین وسیله کنون سرفراز بستانست
اسیر عشق تو باغ و بهار را چه کندخیال روی تو هر جا بود گلستانست
هوا چو سرد شود باده خوش بود فیّاضپیاله گیر که ساغر گل زمستانست