گنج

شمارهٔ ۱۷

۲ بیت
صد شکر که حرف دوست شد بی‌کم و کاستگنجینه عمر کو بدانم آراست
از کیسه دوست صرف کردیم و هنوزز آنجا که حیای اوست شرمنده ماست