شمارهٔ ۴۶ - در طور مخدومی نورا
من وز هجر مهی ناله و فغان هر شبفغان و ناله رساندن بآسمان هر شب
ز عشق تازه جوانی بگو چه گشت رسیدهزار جور باین پیر ناتوان هر شب
پی نظاره به کنجی نهان شوم که رودز بزم شه به سوی خانه آن خوان هر شب
به کوی او من و او هم به کوی دلبر خویشازو نهان من و او هم ز وی نهان هر شب
زمان زمان فکنم خویش را به کویش لیکسگان برون فکنندم کشان کشان هر شب
حریف بزم تو خاصان مرا بس اینکه نهمسر نیاز بر آن خاک آستان هر شب
بکوی او که هزاران بلاست ای فانینگفته ترک سر و جان مشو روان هر شب