شمارهٔ ۲۲۹ - تتبع خواجه

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: انبرخیزم۷ بیت

دل سوزد از غم رخ آن شوخ مهوشمساقی کجاست باده که بنشاند آتشم؟

دیوانه گر به دیر مغان رو نهم چه عیبچون من اسیر مغبچگان پریوشم

گر نیست وجه باده‌ام اما پی پسندمستان شوم ز هر خم اگر جرعه‌ای چشم

هستم گدای دیر ولی نقد احترافپاشم به پای مغبچه آنگه که سرخوشم

بی‌خود شوم ز عشوه ساقی به رویم آباز می زنند بو که رهاند ازین غشم

رنج خمار و انده دهرم خراب ساختکو چاره‌ای جز آنکه دو پیمانه درکشم

فانی ز زلف حور چه خوش دل شوم که منز آشفتگی طره شوخی مشوشم

خلاصه

هوش مصنوعی: این متن شعری است درباره غم و دل‌سوزی شاعر به خاطر معشوقه‌ای زیبا که دلش را می‌سوزاند. او از ساقی می‌خواهد که باده‌ای به او بدهد تا آتش دردش را خاموش کند. شاعر به دیوانگی‌اش در عشق اقرار می‌کند و اذعان می‌دارد که اگرچه باده‌ای ندارد، اما مایل است از هر خم شراب بنوشد. او خود را گدای می‌داند که برای خوشی و سرخوشی به پای معشوقه‌اش می‌افتد. در نهایت، او به رنج‌هایی که از عشق و خماری می‌کشد اشاره می‌کند و دنبال چاره‌ای برای دردش می‌گردد. شاعر به یاد زلف معشوقش دلتنگی می‌کند و بیان می‌کند که از آشفتگی عشق او درگیر است.