شمارهٔ ۲۰۷ - مخترع
لب لعلت که گویم جان پاکشبه خنده جان پاکان شد هلاکش
دلم چون غنچه زان شد غرقه در خونکه کردی از جفا هر سوی چاکش
دل ار چه ذوقناک از وصل شد لیکز بیم هجر هستم هولناکش
هر آنکس را که سوزد شعله هجرز تاب آتش دوزخ چه باکش
برهنه زان نهد بر خاک ره پاکه جان پاکبازان گشته خاکش
چو در باغ مغان عریانم از میچو آدم ستر سازم برگ تاکش
کشد یک سو جنون یک جانبم عشقچو فانی ماندهام اندر کشاکش