شمارهٔ ۱۶۳ - تتبع خواجه

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: مدارد۷ بیت

هوای می به سر هر که چون حباب رودعجب نباشد اگر در سر شراب رود

چو بخت خفته سوی ما به صد حیل آمدولی چو عمر گرامی به صد شتاب رود

ز بیدلان همه شب بشنود فسانه دلچو نوبت من بیدل رسد به خواب رود

نظر فکنده به اغیار لب مگز پنهانروا مدار که بر جان من عذاب رود

چو رند میکده روشن درون بود چه عجبکه در درونش می همچو آفتاب رود

خوش آنکه صبح به دیر مغان ز مخموریخراب آید و شام از قدح خراب رود

خمار در لبش افکند اضطراب چه عیباگر به میکده فانی به اضطراب رود

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به وضعیت انسان‌ها و تأثیر مِی (شراب) بر آن‌ها می‌پردازد. شاعر از حبابی که در سر افراد به وجود می‌آید و خواسته‌های درونی‌شان سخن می‌گوید. به رغم خواب بخت، عمر با سرعت می‌گذرد. در این بین، بیدلان در شب فسانه‌ها را می‌شنوند و شاعر از عذاب روحی‌اش به خاطر عشق سخن می‌گوید. همچنین به زیبایی و جذابیت میکده و می‌نوشی اشاره می‌کند و بیان می‌کند که حال خوب و مستی در میکده، با عواطف و اضطراب‌هایی همراه است که طبیعی و قابل قبول هستند. در نهایت، روح مدهوش و شوریده نیز در این فضای نابودکننده، خوشایند است.