شمارهٔ ۳ - قصیده

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: اب۲۴ بیت

نار است شعله شعله، رخ دلبرم ز تابمار است عقده عقده، دو زلفش بر آفتاب

زین شعله شعله، شعله آتش نهفته روزز آن عقده عقده، عقده تنین گرفته ناب

چون نافه نافه، مشک دو زلفش به رنگ و بووز توده توده، عنبر تر برده رنگ و آب

زین نافه نافه، نافه مشک اندر اهتمامزآن توده توده، توده عنبر در اکتساب

از بوسه بوسه که دهد راحتی به روحوز غمزه غمزه که خرد را کند خراب

زین بوسه بوسه، بوسه او دایه روانزین غمزه غمزه، غمزه او مایه عذاب

هر روز نامه نامه، نویسد بر غم منپر طعنه طعنه، تا دل من ز آن شود خراب

زآن نامه نامه، نامه شاهان در اضطرارزین طعنه طعنه، طعنه شیران در اضطراب

هر لحظه خیره خیره، برآرم ز عشق اواز سینه ناله ناله، چو دعد از غم رباب

زین خیره خیره، قدم چون کمان سختز آن ناله ناله، ناله من زار چون رباب

هر روز حله حله، بپوشد بر غم منتا جامه پاره پاره، کنم خیره چون مصاب

زآن حله حله، حله احباب شوخگینزآن پاره پاره، پاره دل عاشق از عذاب

چشمم چو قطعه قطعه، ابر است در بهاراشکم چو دانه دانه، در و لولوی مذاب

زین قطعه قطعه، قطعه ابر از هوا خجلزآن دانه دانه، دانه در در صدف بتاب

خطش چو زهره زهره مل پر ز مورچهخالش چو نقطه نقطه، مه پر ز مشک ناب

زین زهره زهره، زهره عشاق خسته دلزآن نقطه نقطه، نقطه عالم در انقلاب

عالم چو روضه روضه جنت شد از ضیابستان چو لجه لجه دریا شد از سحاب

زین روضه روضه، روضه رضوان شده زمینزآن لجه لجه، لجه دریا شده سراب

تا پشته پشته شد چمن از گلستان سمنبگشاده بیضه بیضه کافور بر تراب

زآن پشته پشته، پشته شده دشت و کشتزارزین بیضه بیضه، بیضه فکن ز آشیان عقاب

زد کله کله باد به باغ از حریر سیمتا قطره قطره ابر فشاند بر او گلاب

زآن کله کله، کله ببسته فلک ز ابرزآن قطره قطره، قطره (ماورد) گشته آب

نوروز تحفه تحفه دهد زآن سپس به باغچونانکه صله صله به من شاه کامیاب

زین تحفه تحفه، تحفه او بسته حریرزآن صله صله، صله او خلعت و ثیاب

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و زیبایی معشوق است. شاعر از طریق تصاویر جذاب و استعاره‌های مختلف، شعله عشق و اشتیاق خود را به تصویر می‌کشد. زلف‌های معشوق را به مار و نافه مشکی شبیه می‌کند که بوی خوشی دارد و به دل او تأثیر می‌گذارد. همچنین از بوسه و غمزه‌های معشوق به عنوان دلایل شادی و عذابی که بر او چیره شده‌اند، یاد می‌کند. شاعر به طعنه‌ها و نارضایتی‌های ناشی از دوری از معشوق اشاره می‌کند و به صورت تمثیلی می‌گوید که عشق و احساسات او دنیای او را تبدیل به بهشتی زیبا کرده است. در نهایت، شاعر از تحفه و صله‌ای که معشوق به او می‌دهد، سخن می‌گوید که نشان‌دهنده عشق و توجه اوست. کل شعر به زیبایی و عمق احساسات عاشقانه پرداخته و احساسات عمیق و تجربیات عاشقانه را به تصویر می‌کشد.