شمارهٔ ۱۵ - مطلع ثانی
کجا شد آنکه مرا خان بدو بدی خوش و خرمکه تا شد او دل و چشمم تباه شد ز تف و نم
ز هجر آن لب نوشین که بود همدم جانمدلم برید و ز چشمم بریده می نشود دم
دلم ز حسرت خالش چو خال اوست پر از خونقدم ز فرقت زلفش چو زلف اوست پر از خم
دلم نماند ز عشقش ولی بماند غم دلبدان دلی که ندارم به چند گونه خورم غم
مراست تا بشد از من نوازش بم و زیرمخروش زارتر از زیر و ناله صعب تر از بم
به داغ اوست مرا جان وز او نیافته درمانبه زخم اوست مرا دل وز او نیافته مرهم
ز دوست دورم و دارم تنی به رنج معذبز یار فردم و دارم دلی به درد متهم
لحرقتی لحبیبی یذم من هو ید زیلشفقتی لعشیقی یلوم مق هو یعلم
اذالبلاء به روحی دنا فقلت تفضلاذالعناء لقلبی دعا فقلت تقدم
فان بعثت کتابی، فقد ندی و تعدیوان طلبت جوابا فقد اوتی و تبرم
اگر چه گشت پریشان نشاط من ز غم اوامید هست که آید به فر شاه فراهم
جهان فر و فراست خجسته پور فریدونکه از سموم نهیبش شود نسیم سماسم
زهی تن تو منزه ز شکل های مزورخهی دل تو مصفا ز فعلهای مذمم
بروز تا ملک چین شود سوار بر اشهبچو شاه هند سحر گه شود پیاده ز ادهم
به پشت اشهب و ادهم رسیده باد بر توز هند و چین همه ساله خراج و باج دمادم
همیشه از پی نصرت فضای تیر تو صافیمدام بر سر دشمن قضای تیغ تو مبرم
از اختلاف عناصر تن حسود تو مضطرز انتقال طبایع دل عدوت مخیم
ز بوم صحن سرایت بهشت گوشه گلشنبه سوی بام جلالت سپهر پایه سلم
ظفر به تیغ تو غالب هنر ز رای تو خیرهفلک به قدر تو اعلا جهان به جاه تو خرم