شمارهٔ ۴۶۳
رخ برفروز از می و گلگشت باغ کنهر دل که سوز عشق درو نیست داغ کن
اکنون که خاست نغمه ی بلبل ز شاخ گلدر جام لاله گون می چون چشم زاغ کن
دود چراغ مدرسه تا چند ای فقیهجامی بنوش و چهره چو نور چراغ کن
تا در چمن گلیست فغانی مرو برونچون گل نماند روی بکنج فراغ کن