شمارهٔ ۴۴۴
منم دل پریشان چه در طرب گشایمچو غمت نمی گذارد که بخنده لب گشایم
حذر از شکایت من که بود تمام آتشز دل شکسته آهی که بنیم شب گشایم
هوس وصال ان لب چه کنی بگفت شیرینمنم آنکه چشم موری بچنین رطب گشایم
تو میان دهی وگرنه بخیال در نگنجدکه چنان کمر که دانی من بی ادب گشایم
چو بمرگم آتش او نرود ز جان شیرینچه زبان به تلخ گفتن بعذاب تب گشایم
به غزال خویش گاهی برسم که چون فغانیقدم رمیده از خود بره طلب گشایم